30 de junio de 2007

On y va...

Para aquellos que aún no lo sepais:

Mañana me voy a Francia a hacer una mierda de un curso de un mes, de francés, of course.
Ya os contaré cómo ha sido la cosa y qué tal... con aprender algo de francés, lo suficiente para acabar la carrera me llega!!!! xDDDDD
De momento estoy un poquito nerviosa y es que no quiero ir no quiero no quiero me cuesta dejar Vigo, más para ir a hacer un curso de un idioma que detesto más que a nada en este mundo ya debería saber a estas alturas, así que me tiene hartíiiiiisima algo cansada.

Ya tenemos las maletas casi preparadas (me voy con mi hermana Ester) y tengo la impresión de que me dejo mil cosas aún antes de salir... Oh, my god... Oh, mon dieu...

Nos vemos de nuevo (casi) todos a la vuelta ^^

Muchos besitos y pasadlo bieeeen!!!!

Y echadme un poquito de menos, eeeeeh!!! Yo os echare de menos a vosotros (sobre todo a uno que yo me se... Love you ^^) así que...

19 de junio de 2007

No future

Proyectos sin futuro. Ilusiones estúpidas para una Lu.
Y casi una hora de lágrimas para que sigan sin entenderme. Para llegar a la misma conclusión de todos los días.
Quiero irme de aquí, quiero terminar con todo esto y quiero una vida propia.

13 de junio de 2007

Entropía

La vida es desorden dolor, alteza. 
Quienquiera que diga lo contrario pretende engañaros.

9 de junio de 2007

And the future is...

Ayer estuve a puntito a puntito de actualizaros esto, pero llegó mi señora madre toda "ordenanta" y me hizo cerrar antes de darle al boton. Así que... os quedais sin actualizacion. El resumen, por si os interesa, sería tal que así: ODIO MI CARRERA Y ESTOY DESEANDO QUE SE ACABE PARA DEDICARME A OTRA COSA. A cualquier otra cosa. De hecho estoy intentando convencer a mi madre que me deje empezar otra para el año. Completamente distinta, of couse.  Educación Infantil, puede. Pero claro, soy yo, como siempre todo quedará en proyectos. Proyectos estúpidos para Lu, proyectos sin futuro...

Bof...

21 de mayo de 2007

La maldición de Hermes o el suicidio del traductor

XXX con un nick q me mola dice:

     esa frase no tiene sentido

      Y Lucien llamó a su Emilie, y Hobert llamó a su Franjine y nosotros llamamos a los Dracula, que habían salido, los Cornemuse

    esto esta mal tb

    si sta tol texto mal!

    q locura

    t stas suicidando?

Lu... (8 y 3/2 y des-contando) dice:

    me lo estoy pensando

XXX con un nick q me mola dice:

el q

ah, pero q es exactamente lo q hay q hacer aki

        si toas las frases stan mal


Y eso es la "crítica" a la traducción que tengo que entregar mañana, junto con otra para Fernando que también llevo de pena y nadie quiere verme, junto con un examen de jurídicos para el que aún no tuve tiempo de estudiar y que tengo que aprobar a narices pq si no para el año la dará Yuste y será imposible...

Tú dirás que lo de la ventana está pasado de moda, pero mi duda está en si tirarme una o dos veces...

        XXX con un nick q me mola dice:
        jaja



Weno, al menos no soy la única que piensa así...

GoD SaVe ThE SiN!!!! dice:

que se vaya al carajo ya no aguanto mas este encargo es una puta mierda lo odio


non sei

estoy hasta el culo

que asco

puto hermes

lo odio


PD: Lo siento por las idas de olla de letra y color, pero es cosa del corta-pega...

13 de mayo de 2007

Happy Day ^^

Mmm...

Ayer celebré mi cumpleaños. Y no puedo más que decir que fue genial ^^
Estuvimos comiendo en mi casa y luego fuimos hasta el Catro a tomar algo.
Vinieron Ryu, Ire, Gabi, Andreea, Rober, Sote, Danolas, Daguis, Félix, Fran, Belinda y Dani. Mucha gente ^^.
Y me lo pasé muy bien.
Y me regalaron muchas cosas ^^
Y ainsh... jos...
Gracias a todos ^^
Y gracias por romper la "maldición de mi cumpleaños" xDDD

Un besooooo

5 de mayo de 2007

Adarei

Me acordé de esta poesía hace un rato y tardé tanto en encontrarla que creo que viene para aquí:

 

Adarei

 

Perdinte, Adarei, no medio das ondas;

Perdinte, meu rei, no medio do mar;

Perdinte na escuma que molla os meus soños;

Perdinte e agora hei de naufragar.

 

Busqueite, Adarei, no medio das ondas;

Busqueite, meu rei, mollada de sal;

Busqueite e tan só atopei as sombras

Da miña tristura, do meu fondo mal.

 

Quíxenche tanto un ano tras outro;

Quíxente tanto, poderte apertar;

mais perdinte, meu rei, e rompeu o meu soño

ó ver á túa ialma a outra entregar.

 

Perdinte, Adarei, no medio das sombras;

Perdinte, señor, na escuridad;

Perdín teu cariño, perdín teu sorriso,

Perdín miña ialma de tanto te amar.

(Los que no habláis gallego os jodeis ;) cariñosamente hablando, claro... xDDDDDD )

Y ya que estoy con el archivo abierto, una más de regalo:

 

Amalo.

 

Amalo inda que me doia;

Amalo inda que me pese:

Amalo inda que d’existire

a miña ialma cese.

 

Amalo ó nacela ialba;

Amalo cando atardece;

Amalo dende o recordo

cando a noite queda se peche.

 

Amalo na escuridade;

Amalo dende o tormento;

Amalo dende a distancia

do meu corazón ó seu peito.

 

Amalo baixo as riadas;

Querelo como a un boneco;

Amalo dende a dozura

e a soidad do meu leito.

 

¡Ai! Amalo quero e non quero;

que coa súa sonrisa de neno

eu os meus sentimentos perdo.

 

Concierto

Pues bien, el sábado pasado fue mi último concierto (por segunda vez)

Y fue con mi primer director. Llegó el jueves al ensayo y tentada estuve de correr escenario abajo a abrazarlo y soltarle un par de besos. Pero me contuve "ya no soy una niña". Me hice el avión y me puse a hablar con Lucía, y al poco, ruido de besos detrás de mí. Él haciéndo el bobo para llamar mi atención. Beso beso y "uaaaaaa que guapa estás" y acto seguido "dios, pero que mayor estas!!!". Yo haciéndome la adulta... y por qué me hace sentir como una niña pequeña? "¿Qué estás haciendo ahora? ¿Trabajas? ¿Sigues estudiando?"

Y dos días después el concierto. Fue curioso, mis 3 directores en el mismo escenario. Al primero, Edu, en su momento (y quizá un poco ahora) lo hubiera adoptado como padre. Al segundo, Esteban, y sí, en su momento, pero solo en su momento, lo hubiera adoptado como amante (y hubiera estado mal xD) y a Javi, al tercero... bien, al tercero no le di ninguna oportunidad. Llegó y decidí que mi vida allí había terminado y apenas aguanté un puñado de ensayos. No fue culpa suya, más bien de otros... o quizá solo mía. 

Pero el sábado estaban los 3 en el escenario y fue... no se. Tenía mucho público ^^ Irene, Gabi, Andreea, Rober, mis padres, mi tía... No voy a negar que me faltaba alguien, pero no me puedo quejar. Y las obras, una detrás de otra. Y Luis con sus discursos extraños y graciosos. Regalos para los "vips" como no, aplausos, música... Hice el solo de "La máscara del zorro"; que dios, mira que me gusta, única y exclusivamente porque quien tenía que hacerlo se equivocó y pasó de él. Una obra detrás de otra y en Trips, mi preferida y casi la última empecé a asimilar lo que era esto. Mi último concierto. Y tuve que dejar de tocar. Tuve que dejar de tocar porque ya estaba llorando. Casi. Así que dejé que resbalaran los dedos sobre la flauta a sabiendas de que no podría producir ni un solo sonido.

Lo sé que no soy buena. Y no quiero ni un comentario al respecto rebatiéndomelo, es un hecho. No soy buena. Lo sé que no soy capaz de estudiar ni media hora seguida. Lo sé que no soy capaz de estudiarme las obras. Lo sé que no aguanto los ensayos. Lo sé que no soporto el ambiente de los ensayos, en ambiente de la banda, la mitad de la gente, el vacío, esa soledad entre el barullo. Lo sé que en cada concierto estoy deseando acabar y marcharme. Lo sé. 

Pero esos segundos de escándalo antes de empezar un concierto, esa anarquía de sonidos. Esos minutos de concierto, las mariposas en el estómago, la música sobre el escenario, el formar parte de ese conjunto. El tacto blando, dulce, frío y cálido a un tiempo de "mi niña" bajo mis dedos, el tacto, el sabor de su embocadora en mi boca. La magia de esas obras escogidas. Los aplausos, la euforia, la magia de cada concierto...

No sé si valen la pena. Quizá no es tarde desde su punto de vista. Igual ya es tarde para mí. Quién sabe.

23 de abril de 2007

Sequía

Me siento a ver Pretty Woman por quincuagésima vez. No me sé los diálogos como los de otras películas, curioso. 

Subo al ordenador, charlo con Ryu, voy pasando páginas en el explorer. Blog tras blog tras blog. Solo el de Ire actualizado (nunca falla esta mujer ^^) leo, comento, paso más páginas, vuelvo hasta aquí. Ella dice que no se va a rallar más con lo que escriba a partir de ahora, que escribe para ella. Yo ya sé que la mayoría de las veces sólo escribo para mí, ¿pero para qué? Ya no se puede decir que escriba. Hace meses que no me levanto a medianoche para garabatear una idea, unos versos. Hace ya tanto tiempo que ni recuerdo que no escribo un párrafo. Silver abandonado, olvidado en mil libretas y un .doc, mi reina Ashe perdida en el mar, un matemático a las puertas de un castillo, otro .doc a medias, otro más. Un proyecto de nombres tan perdido, tan abandonado, que ni siquiera he pasado el documento al ordenador tras el formateo. Tantas cosas perdidas, abandonadas, olvidadas...

Enma (salió hoy en el telediario ^^ que guapa) tenía una vez como nick algo así como, "me quitasteis la tristeza me quitasteis la inspiración, devolvedme mi depresión"... weno, parecido. Si por ello fuera, bienvenida su ausencia. Pero no lo sé y no me lo creo. Quizá porque esto, este vacío, esta sequía de letras, me entristece aún más.

21 de abril de 2007

Viernes a las 11 y la nena pa la cama

Bueno, y aqui otro viernes más, en casa, sin hacer nada. Quién me mandaría a mi no coger el coche más?
Poca gente conectada y un saludo con prisas me voy de fiesta. Gente por la calle, Ryu de paseo, Conde no me llama. Creo que me voy a ir a acostar.

Tendría ensayo esta noche pero no he ido. No quería ir. Es difícil de explicar pero no quiero ir. Cada uno de esos ensayos me hacen sentir mal. Me siento más culpable yendo que no. Por un lado, lo mucho que echo de menos la flauta. Por el otro, lo sola que estoy en la banda. Sola, sola, sola, sola. 

En fin. Que me voy a la cama...