18 de junio de 2012
Siguiente paso
He oído comentarios por ahí de que os gustó el "Elige tu propia aventura" pero con eso voy a pocos así que... ¿qué más queréis leer? ¿Tenéis alguna opción? ¿Alguna sugerencia? Es vuestro momento de opinar...
Os dejo una encuesta, que sé que os gusta...
¿Qué queréis?
a) Muchos Elige tu propia aventura
b) Más comiditas
c) Trocitos de todo y nada
d) Otra historia ya escrita, que va rápido
e) Poesía
f) Colaboraciones con otra gente "y yo te ayudo" (sin colaboradores, no hay)
g) Otros... Y si le dais a otros, comentáis, leñe... Pulsar otros y reírse no vale, Rober.
5 de abril de 2011
Presente
así que me encierro en mañana
y me aferro con uñas y dientes
para mantener la calma.
Y me vuelvo de nuevo al pasado
y me asusto, y me vuelvo a girar.
Y me escondo entre sueños bastardos
para poder continuar.
17 de marzo de 2011
Bardo
a tu lado me encontraré;
dame alas, dame el viento
y de nuevo volaré.
Dame el sonido del tiempo,
los segundos que veo caer,
son tan largos si no estás conmigo
y se esfuman si te vuelvo a ver.
Y si en el camino no encuentro
más senderos que recorrer,
recuérdame aquello que siento
para caminar sin ver.
Dame el calor de la hoguera
para calentar mi piel;
dame alas, dame el viento
y hacia el cielo, volaré.
Y si con cadenas me asaltan
y me quieren retener,
dame el susurro del viento,
para gritar lo que sé;
átame solo a tu lado,
libérame y déjame ser.
Dame alas, dame el viento
para volar otra vez.
1 de marzo de 2011
Robert Louis Stevenson - The Black Arrow
Me complace informaros, para vosotros traductores y gente interesada en general, que estoy en posesión del poema original. O eso creo.
He de decir que, igual es por haberlo leído mil veces más, pero la versión de mi libro me sigue pareciendo genial. Mis respetos al señor José Méndez Herrera.
13 de noviembre de 2010
La flecha negra - Robert Louis Stevenson
Google me dice que hoy es el 160 aniversario de Robert Louis Stevenson.
No voy a decir nada que la Wiki no pueda decir por mí. Sólo que no me gusta. En general. Y que ha escrito uno de mis libros preferidos, en particular. No soporto La Isla del Tesoro, no me gusta el Dr. Jekyll y el cuento de Olalla (de vampiros) me dejó bastante indiferente.
Pero luego he leído mil millones de veces (sobra decir que exagero, ¿verdad?) La Flecha Negra. (La wiki os enlaza tb a un resumen, os cuenta hasta el final, así que cuidado...)
La traducción de la carta de Juan Enmiéndalotodo que aparece en mi libro me parece mucho más bonita (diría que acertada, pero no conozco el original, así que no lo sé...) que cualquier otra que se pueda encontrar por internet, así que ahí os queda:
por las cuatro penas, que el alma tenía.
Cuatro son los nombres de los malnacidos
que de vez en cuando nos han oprimido.
Una ya ha volado, y con tino cierto:
Appleyard el viejo, ha caído muerto.
Otra a Master Bennet temblando le aguarda;
el que incendió a Grimston, paredes y bardas.
A Sir Oliverio otro habrá que mate;
el que a Enrique Shelton le cortó el gaznate.
La cuarta la guardo para Sir Daniel,
que es la diversión justa para él.
Vuestro merecido tendréis por lo hecho:
una negra flecha para un negro pecho.
Decid de rodillas vuestras oraciones,
que os llega la hora: sois muertos, ladrones.
JUAN ENMIÉNDALOTODO.
Item más; tenemos más flechas y buenas cuerdas de cáñamo para los demás que os siguen.
17 de enero de 2010
Neme in Canadá
Esa noche fría
Neme quería jugar,
así que, buscando a Kimu,
voló hasta Canadá.
Primero llamó a la puerta,
preguntó si podía pasar;
Ella la dejó entreabierta
e hizo un gesto, no más.
"¿Me dejas?" "Pasa"
"Yo solo venía a jugar..."
"Ciérrame, anda, esa puerta
o los dos nos vamos a helar."
Kimu no estaba asustada,
Neme frunció el ceño:
Esa niña gritaría de miedo,
pondría todo su empeño.
Le intentó tirar del pelo,
de su suave pelo rubio,
pero ella ni se inmutaba
¡ni le dio un pequeño susto!
¡Jo! ¡Tú me has invitado!
¿Es que no piensas gritar?
Si no me tienes miedo...
¿cómo pretendes jugar?
Soy un vampiro FUER-TE
¿no ves que te puedo matar?
Llevarme tu sangre a poquitos...
¡Empieza ahora mismo a temblar!
Pero Kimu estaba tranquila,
Kimu no tenía miedo.
Y el vampiro, exasperado,
le volvió a tirar del pelo.
Ella lo apartó despacio
"venga, va, jugamos, para"
Pero él miró sus juegos
y le puso mala cara.
"Solo juego a los vampiros,
yo no juego a tus chorradas"
y le rompió los juguetes
y se fue volando a casa.
"Volveré" le dijo antes,
"¡y ese día temblarás!
mía será tu sangre...
seguramente, morirás..."
Y se fue enfurruñado
¡Quiero que tiemble, jopetas!
¿por qué no me tienen miedo?
¡Soy un vampiro de veras!
Tengo sed...
¿Me traería algo madre?
Bah, total....
seguro que era anémica...
1 de octubre de 2007
Entrada no apta para diabéticos
Escribo poemas de amor,
yo, la que nada sé.
Escribo poemas de amor...
¿pero es que no lo ves?
Estoy siempre tan cansada...
y tan harta de este mundo.
Sólo quiero volver a la cama
pero cierro los ojos y me hundo.
Y escribo siempre llorando,
escribo poemas de amor.
Y he llorado y lloro tanto
por algo que nunca ocurrió...
Y escribo poemas de amor,
yo, la que nunca sabré;
porque tengo miedo al miedo,
porque tengo miedo al querer.
¿Cómo puedo ser tan cobarde?
Un teclado y una pluma
son mi medio y solución
para mostrarle a la vida
lo que tengo y lo que soy.
¿Pero es que no lo ves?
¡que no lo soporto más!
¡que el mundo se me hace estrecho!
¡que aquí me voy a ahogar!
Y escribo siempre llorando
porque ya no puedo guardar
el llanto que me golpea
y me duele al respirar.
Y si acaso me descuido
el mundo se me echa encima
y sólo me queda este lema;
“cabeza alta y camina”
Pero ya no puedo más;
estoy harta, estoy cansada,
quiero dormirme mil años,
sólo quiero irme a la cama.
Escribo poemas de amor,
yo, la que nada sé.
Escribo poemas de amor...
¿pero es que no lo ves?
Y entonces apareciste tú... y me lo enseñaste todo ^^ . Te quiero
5 de mayo de 2007
Adarei
Me acordé de esta poesía hace un rato y tardé tanto en encontrarla que creo que viene para aquí:
Adarei
Perdinte, Adarei, no medio das ondas;
Perdinte, meu rei, no medio do mar;
Perdinte na escuma que molla os meus soños;
Perdinte e agora hei de naufragar.
Busqueite, Adarei, no medio das ondas;
Busqueite, meu rei, mollada de sal;
Busqueite e tan só atopei as sombras
Da miña tristura, do meu fondo mal.
Quíxenche tanto un ano tras outro;
Quíxente tanto, poderte apertar;
mais perdinte, meu rei, e rompeu o meu soño
ó ver á túa ialma a outra entregar.
Perdinte, Adarei, no medio das sombras;
Perdinte, señor, na escuridad;
Perdín teu cariño, perdín teu sorriso,
Perdín miña ialma de tanto te amar.
(Los que no habláis gallego os jodeis ;) cariñosamente hablando, claro... xDDDDDD )
Y ya que estoy con el archivo abierto, una más de regalo:
Amalo.
Amalo inda que me doia;
Amalo inda que me pese:
Amalo inda que d’existire
a miña ialma cese.
Amalo ó nacela ialba;
Amalo cando atardece;
Amalo dende o recordo
cando a noite queda se peche.
Amalo na escuridade;
Amalo dende o tormento;
Amalo dende a distancia
do meu corazón ó seu peito.
Amalo baixo as riadas;
Querelo como a un boneco;
Amalo dende a dozura
e a soidad do meu leito.
¡Ai! Amalo quero e non quero;
que coa súa sonrisa de neno
eu os meus sentimentos perdo.
13 de agosto de 2006
La vida es sueño... :P
que es estudiante y vive
con este engaño estudiando,
escribiendo y dibujando.
Y este folio que recibe
sentado en la mesa, escribe,
y en examen lo convierte,
suspenso (¡desdicha fuerte!)
¡Que hay quien intente estudiar
viendo que ha de despertar
en el seno de septiembre!
-Y aqui se aproxima, septiembre y sus exámenes-
11 de mayo de 2006
Reproche
Sigo esperando vuestros comments y sobre todo la narración de Nacho que prometió ponerla en la actualización (y ya van dos) asi que... voy a ponerme en huelga si no me poneis nada, me parece a mi...
En cuanto a mi vida, para que veais que no soy tan rencorosa, el martes se fue mi niño :( me llego un mail, como a gran parte de vosotros diciendome que se murio el padre de Jristina, una compañera erasmus griega (pobrecita ella :( ) hoy tuve una bronca de las buenas en casa, aunque por primera vez en la historia se dieron cuenta de que no era culpa mia y me vinieron a pedir perdon, cosa que la gente no suele hacer conmigo nunca o casi nunca en cuanto a temas serios se refiere. Incluso se me defendio... lo cual no quita que a la hora de la comida fueramos 3 llorando y q mis ojos sigan al borde de el resto de la tarde. Hay veces que todo me supera demasiado.
Seguimos con en ensayo. Suerte que la parte en q me deberia echar a llorar no la repetimos pq si no les lloro de verdad y q el ambiente estaba bastante distendido pq estaba Celia, la hija de Pablo (4 meses mas cuca...) Yo quiero uno!!
Y además te echo demasiado de menos!!!
Y poco mas
Os toca
------------------
Cristales que dañan
mi cuerpo y mi alma,
que parten de mis ojos
y surcan mi cara.
¿Qué es esta amargura
que ahora me abraza?
Cristales de sangre
que cortan y arañan
esta pena que me rompe,
que me hiere, que me mata.
Necesito una mano,
un abrazo, la calma,
un beso en la mejilla,
una caricia callada;
porque esta angustia me quema;
porque esta soledad me arrasa.
Quiero borrar mi memoria,
deshacer tantas palabras...
quiero olvidar el pasado
y ser un futuro abrigada,
abrigada de brazos amigos;
un futuro acompañada.
Yo sólo quiero sonrisas,
yo no quiero malas caras.
Yo no quiero estar perdida
pero he perdido mi casa:
mi hogar en el tiempo;
el hogar de mi alma.
Y al final...
yo sólo quiero cariño,
y amar
y ser amada.
19 de julio de 2005
Actualizando en verso... al menos escribo, ya es algo...
Por eso de actualizar
y que veais que sigo viva,
como no sé qué contar
os dejo una poesía.
Desde que a casa he llegado
a mi padre no lo he visto;
apenas cuando me trajo
y unas horas el domingo.
Mi madre parece mejor;
un poquito más tranquila.
Y yo al menos sé algunas cosas
que me vienen "de familia".
Hablando ahora de familia
y no propia, sino ajena,
el otro día hubo cena
con los padres de Gabriella.
Que era su aniversario
(de los míos el veintiseis)
y se vinieron a celebrarlo
aquí cerca, a San Miguel.
Con mi hermano y con mi hermana
todo bastante bien:
igual de "perdido" Fernando,
igual de borde MI Ester.
Él no para por casa,
la otra solo quiere playa,
y yo me paso las tardes
un poco "bastante" tirada.
Y bueno, con estas acabo,
ya me cansé de escribir.
Solo me queda decir:
¡mándame las fotos, Nacho!
PD: Fui al medico esta tarde, si el minimo de hierro segun las pautas es 60mg/l yo tenia 36... pero no nos preocupemos, es solo una anemia "psicologica"... pero que mal me cae el medico ese, por dios... pq me obligo mi madre, si no me hubiera ido... ¬¬
Conclusión: que sigo en las mismas y me mando al ginecologo y al hematologo... Me tratare yo misma... El dermatologo ya me vio y viernes toca traumatologo... de ologo a ologo y tiro pq me toca. Odio a los medicos.
PD2: Muchos besos a todos!!!
PD3: Se bueno y mandamelas... si??
24 de febrero de 2005
Tiene una colección pequeña
y no la quiere enseñar:
colecciona sonrisas
en un archivo de cristal,
en un archivo en su mente.
Su colección es difícil,
pues no las puede comprar,
ni le sirven las pedidas:
sólo las puede robar
si nadie se las regala...
Tambien tiene un buen truco
¿quieres saber cual es?
Pero me tienes que dar algo a cambio
y luego te lo diré.
Sólo quiero una sonris
de tus ojos de oro y miel
Y ahora escucha su secreto,
es muy simple, como ves:
Tan sólo regala una suya
puesto que sabe muy bien
que quien regala una sonrisa
más habrá de recoger.
Y él continúa
coleccionando...
Pues nada, que aqui estamos, aburridos...
Han pasado muuuuchas cosas en estos ultimos dias, asi que parece que se impone una actualizacion... pero me encuentro demasiado vaga, asi que voy a hacer un microrresumen:
- Santy tuvo que ser operado. El pobre lleva en el hospital un monton de tiempo. Su madre se vino a cuidarlo... y a veces me preocupa mas ella que el, pq se pasa el dia en el hospital.
- Vino Paula de visita. Nevo , llovio e hizo frio. Vamos, climatoligia perfecta como para ver nada (cazzo!)
Salimos una noche y solo hasta las 12... un lio. Nada, turismo gastronomico... Al menos vimos el acuario.
- Ya tenemos nuevos "coinquilinos": Anastasia es rusa, rubia de ojos azules, bastante guapa y muy simpatica. Mariano nos saca asi como 7 años, estudia periodismo y tambien es muy majo.
- Nacho se ha vuelto a España, para volver, si, pero como "anuncio". Cuando reglrese ya ni siquiera vuelve a su casa, se vendra a la nuestra en plan "visita". Ais... puto Erasmus...
- Creo que me falta algo pero no me acuerdo. Si me acuerdo de algo mas ira a los comments, asi que...
Bicos a todos (sobre todo a la family que se la echa muuucho de menos)
Muackas
3 de octubre de 2004
DESPEDIDA
Bueno, mañana marchamos hasta Zamora y el martes avión a Génova, así que creo que es el momento de escribir un post de despedida.... No sé a partir de ahora qué tal podré escribir ni nada, pero procuraré volver aunque solo sea de vez en cuando para actualizar esto... al fin y al cabo es para lo que lo he hecho, ¿no?
Que sepais que os quiero muucho a todos... Muchas gracias por estar ahí ^^
Besos y abrazos
Lu @->----- (des fleur pour vous)
ADIOS
En verdad os digo que el "adios" no existe: si se pronuncia entre dos seres que nunca se encontraron es una palabra innecesaria. Si se dice entre dos que fueron uno, es una palabra sin sentido. Porque en el mundo real del espíritu sólo hay encuentros y nunca despedidas, y porque el recuerdo del ser amado crece en el alma con la distancia como el eco en las montañas del crepúsculo.
(Kahlil Gibran, "El Profeta")
Muakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuakmuak
@->------
21 de agosto de 2004
¿Poesía?
Amigos son...
Amigos son los que acuden
en la prosperidad al ser llamados
y en la adversidad al no serlo;
pero eso a ti no te importa,
porque a ti nunca te tengo;
porque yo sigo perdida
entre la soledad y el miedo;
porque son cristales rotos,
recuerdo de los que fueron;
porque me queman las penas
cuando a otros quema el fuego;
porque me siento morir
atrapada en el destierro;
porque los buenos momentos
se me van entre los dedos;
porque no hay ni una mirada
cuando necesito un beso;
porque sin ti no soy nada;
porque yo sola me pierdo.
No iba dedicada a nadie en especial... ni se la pienso dedicar a nadie... pero me siento sola... como siempre. Sé que estáis ahí, sé que muchos de vosotros no me vais a dejar de lado... pero sigo sin comprender el mundo.
Ya estoy mejor del estómago, pero tiene un inconveniente... ahora tengo más tiempo para pensar...
Me han vencido
Me han vencido
y todo aquello que soñaba
se ha esfumado en el viento.
Me han hundido
y todo por lo que he luchado
se ha olvidado en el tiempo.
Me he perdido
y de todo lo que reía
ahora sólo hay lamentos.
Me he olvidado
y todo lo que temía
es todo lo que ahora tengo.
Polvo somos y en polvo nos convertiremos... solos nacimos y solos moriremos...
Y yo que no lo entiendo....
Escribo poemas de amor
Escribo poemas de amor,
yo, la que nada sé.
Escribo poemas de amor...
¿pero es que no lo ves?
Estoy siempre tan cansada...
y tan harta de este mundo.
Sólo quiero volver a la cama
pero cierro los ojos y me hundo.
Y escribo siempre llorando,
escribo poemas de amor.
Y he llorado y lloro tanto
por algo que nunca ocurrió...
Y escribo poemas de amor,
yo, la que nunca sabré;
porque tengo miedo al miedo,
porque tengo miedo al querer.
¿Cómo puedo ser tan cobarde?
Un teclado y una pluma
son mi medio y solución
para mostrarle a la vida
lo que tengo y lo que soy.
¿Pero es que no lo ves?
¡que no lo soporto más!
¡que el mundo se me hace estrecho!
¡que aquí me voy a ahogar!
Y escribo siempre llorando
porque ya no puedo guardar
el llanto que me golpea
y me duele al respirar.
Y si acaso me descuido
el mundo se me echa encima
y sólo me queda este lema;
“cabeza alta y camina”
Pero ya no puedo más;
estoy harta, estoy cansada,
quiero dormirme mil años,
sólo quiero irme a la cama.
Escribo poemas de amor,
yo, la que nada sé.
Escribo poemas de amor...
¿pero es que no lo ves?
Carpe Diem te dicen... pero no te dicen que mañana será igual... que no es tán fácil... que la vida se escapa cuando menos te lo esperas...
5 de julio de 2004
Soñaré...
Y soñaré un mundo nuevo,
un nuevo mar,
un nuevo cielo.
Y viviré en mi sueño,
no dejaré de soñar...
Podrán quitarme la vida,
podrán quitarme este cielo,
podrán hacer de este mundo
mi particular infierno,
pero por más que lo intenten
míos serán mis sueños.
De mis mares, marinero;
gobernador de mi cielo
y de mi espíritu y alma
yo seré dueño...
(Es muy viejo pero me da igual... algunos con suerte no lo habéis leído)
1 de julio de 2004
Madrid number two (del 23 jun 2004)
Pues resulta que salimos de Vigo a eso de las 5 de la mañana, y tras un laaargo viaje nos plantamos en Leganés. Yo iba en el bus solita :( pero Manu se traía en el coche a mi prima y a su amigo Fran así que comí con ellos.
Luego pasacalles y concierto. Entre uno y otro estuve con Jose y Sara (que por fin no son de cristal ^^) y con Fran, Sandra y Manu que nos fuimos todos a cenar (pena de las fotos...)
Y na... luego de fiesta con los madrileños y a la cama... jejeje... (esta parte mejor la dejo aparte...) y a la mañana siguiente de ruta por Madrid con Jose de guía y Luci y Bea de acompañantes (pena que Ceci se hubiera ido... en fin...)
Comida y bus a casa... llegamos a las mil :S
Si escribiera las historiejas de la banda no acabaría nunca (como la de aquella a la que hubo que ir a sacar de la cama del "dire"...) así que paso de ellas... sólo diré que hicieron una queimada y yo no estabaaaaa snif snif... cada borrachera... pffff
Muchos besos a mis madrileños ;) y a ver cuando subís vosotros :P
Por otra parte... esta noche es la noche de San Juan y yo en casa metida... es que no hay derecho... si es la noche de las meigas y la brujas ¿qué hago yo aquí?
Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasgos e diaños,
espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas,
feitizos das menciñeiras.
Podres cañotas furadas,
fogar dos vermes e alimañas.
Lume das santas Compañas.
Mal de ollo, negros meigallos,
cheiro dos mortos, tronos e raios.
Ouveo do can, pregón da morte;
fuciño do sátiro e pé do coello.
Pecadora lingua da muller casada cun home vello.
Averno de Satán e Belcebú,
lume dos cadavres ardentes,
corpos mutilados dos indecentes,
peidos dos infernales cus,
muxido da mar embravescida.
Barriga inútil da muller solteira,
falar dos gatos que andan á xaneira,
guedella porca da cabra mal parida.
Con este fol, levantarei as chamas deste lume que
asemella ó do inferno e fuxirán as meigas a cabalo das
súas escobas, índose bañar na praia das areas gordas.
¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan as que non poden deixar
de queimarse no augoardente quedando así purificadas.
E cando esta brebaxe baixe polas nosas gorxas,
quedaremos libres dos males da nosa alma
e de todo embruxamento.
Forzas do Ar, Terra, Mar e Lume,
a vós fago esta chamada:
Si é verdade que tedes máis poder que a humana xente,
eiquí e agora, facede que os espritos dos amigos
que estean fóra, participen con nós desta queimada